October 18, 2019
ito ang pinakamahirap isulat sa lahat. Kapag kanako nagsusulat, ang tanong ko lagi sa sarili pagkatapos ay angmay kahinaan man ang kasaysayan, ito ay kaya lang nitongkasalukuyan at hindi 100% matukoy ang hinaharap. Wala naman kasing aang pag-aaral ng kasaysayan. Ngunit ang mismong kahinaang ito ng kasaysayaring kalakasan nito. Ito ay dahil sa nag-iiwan ito ng puwang sa kung ano angpunan at gampanang tungkulin ng mga nag-aaral nito at gumagalaw sa loob nitoTayo nga raw mga Pilipino ay galit sa bitin at mahilig sa sequel o part twoGusto nating kumpleto ang detalye o sa kalabisan pa nga ay sobrang kumpleto annatin. Gusto pa nating magkaroon ng kasunod ang isang kwento, kabanata, oSa ganitong punto, lahat ay may kasiguraduhan. Gusto natin ng masayang wakasnga masaya na ang wakas ay tinatanong pa natin kung happily ever after nga baMay forever nga ba? Takot tayo sa hinaharap na walang katiyakan.At kapag nga nahaharap tayo sa mga panahong walang katiyakanIto ang panahon upang kumawala sa siklo ng kasaysayan.Sa madaling sabi, ang kasaysayan ay hindi isang serye ng mga kaganapangpinanonood lang natin at wala tayong kontrol. Ang karunungan ukol sa kasaysayan ayhindi lamang dapat makintal sa utak at puso. Dapat ay magkaroon ito ng katawan atkilos upang maipasa ang sarili nito sa susunod na henerasyon. Sa isang mas malikhaing!paghahambing, tayo ay hindi dapat maging mga gamu-gamong lumilibot lamang saliwanag subalit tayo dapat ay maging mga alitaptap na taglay ang liwanagDagdag pa rito, ang kasaysayan ay walang wakas dahil patuloy itong hinuhulmang mga taong gumagalaw rito. Hindi akmang sabihin na ito na ang wakas. Sabi ngasa pagsara ng isang pahina ay siya namang pagbubukas ng bago. Mas akma sigurong banggitin na ang bahaging ito ay isang bagong simula.